Brilstand met een katertje
De voorbereiding op deze derby begon al op vrijdagavond. Het 35+ team draaide overuren, met een uitgebreide nazit die minstens zo fanatiek werd gespeeld als de wedstrijd zelf. Assistent-leider Gerard liet zich de minisnacks bijzonder goed smaken — alsof er een prijs op stond. Botero junior ging daar nog even overheen, maar betaalde daar thuis de prijs voor toen alles er in omgekeerde volgorde weer uit kwam. Geen ideale voorbereiding, maar wel eentje in stijl.
Dan de zaterdag.
Een wedstrijd in de onderste regionen van de kelderklasse. Een derby met het mes tussen de tanden. Normaal gesproken een pot vol vuur, strijd en lange ballen richting de derde helft. Tegen Berltsum weet je wat je krijgt: buffelen, rennen en geen moment rust.
Alleen… deze keer niet.
Het werd een gezapige, tamme en vooral matige wedstrijd op het hoofdveld. Slordig balverlies en gehaast spel bepaalden het beeld aan beide kanten. Toch waren er nog wat spaarzame hoogtepunten. Leider WdV kreeg twee uitgelezen mogelijkheden om de wedstrijd open te breken: één schot ging nipt over en één poging verdween rakelings naast. Conclusie: zulke kansen moeten gewoon tussen de palen.
Voor rust was er verder nog een kopbal van Jorn uit een corner van Arnoud, knap gepareerd door de keeper. Aan onze kant stond Keimpe zijn mannetje en verwerkte hij alles wat er doorheen glipte. Dus zoals zo vaak dit seizoen: 0-0 bij rust.
In de tweede helft veranderde er weinig aan het spelbeeld. Wel een bijzonder moment langs de lijn: Roberto, normaal gesproken de vaste en betrouwbare grensrechter, had andere prioriteiten. Met zijn nieuwe liefde langs de zijlijn besloot hij zelf een helft mee te doen. Dat ging er niet zachtzinnig aan toe, want een Berlikumer spits werd bij een duel bijna over de dranghekken gekegeld. Liefde maakt blijkbaar fanatiek.
Arnoud leek nog voor het enige doelpunt van de middag te zorgen, maar zijn treffer werd dubieus afgevlagd en afgekeurd. Het zat er gewoon niet in. Veelzeggend voor de wedstrijd was een pass van Jorn met de buitenkant van zijn rechtervoet, die via de punt van zijn nieuwe schoen rustig over de zijlijn rolde — vlak voor de dug-out. Alles wat mis kon gaan, ging net niet goed.
Over die dug-out gesproken: de gebroeders Peter en Gerard hielden het daar opvallend comfortabel. Negentig minuten lang geen minuut gemaakt, maar wel trouw aanwezig op de knusse bank. Energie sparen, zo bleek later, want ’s avonds werd die alsnog volledig verbruikt op het concert van de shanties, waar de voetjes wél van de vloer gingen.
En nog een lichtpuntje: captain Rein Siebes maakte zijn eerste volledige 90 minuten sinds 4 oktober. Dat mag zeker genoemd worden — klasse en doorzettingsvermogen.
Het eindigde zoals het begon: 0-0.
Geen spektakel, geen vonken, maar wel weer een wedstrijd in de boeken.
Op naar zaterdag. Dan valt er vast weer wat meer te genieten.
